"هوالعلیم"

و امروز روز اخر حضور همه ی بچه ها سر کلاس دوم ریاضی بود...

یک سال دیگر هم گذشت...

با سرعتی بیشتر از سرعت نور...

سال تحصیلی که با حس های گوناگون و متضادی همراه بود...

سالی که بیخیال بودن در بعضی موارد و کنترل خشم در همه ی موارد را در لحظات پایانی اش به من اموخت...

سالی که با افراد جدید و خوبی اشنا شدم...

با بچه هایی از تیپ های متفاوت و حس ها و ویزگی های متفاوت...

که از همه ی انها چیز هایی اموختم و از همه شان ممنونم...

سالی که گذشت مثل همه ی سال ها...

و من به گذرا بودن و سرعت گذشت زندگی با همه ی وجودم پی بردم...

دریغ که انطور که باید قدرش را ندانستم...

دلم تنگ میشود...خیلی...

مخصوص برای بعضی از بچه ها...

"هوالعلیم"

مدتی است که همه از رفتارم برداشتی غیر از منظورم میکنند...

و این درد اور و سخت است...

"بسم رب الشهدا"

- رفتیم توی شهر و یک اتاق کرایه کردیم. به م گفت « زندگی ای که من می کنم سخته ها .» گفتم « قبول.» برای همه کاراش برنامه داشت؛ خیلی هم منظم و سخت گیر. غذا خیلی کم می خورد. مطالعه خیلی می کرد. خیلی وقت ها می شد روزه می گرفت. معمولا همان روزهایی هم که روزه بود می رفت کوه. به یاد ندارم روزی بوده باشد که دونفرمان دو تا غذا از سلف دانشگاه گرفته باشیم. همیشه یک غذا می گرفتیم، دو نفری می خوردیم .خیل وقت ها می شد نان خالی می خوردیم. شده بود سرتاسر زمستان ، آن هم توی تبریز ، یک لیتر نفت هم توی خانه مان نباشد.کف خانه مان هم نم داشت، برای این که اذیتمان نمکند چند لا چند لا پتو و فرش و پوستین می انداختیم زمین.

 شهر دار ارومیه که بود، دوهزار و هشت صد تومان حقوق می گرفت. یک روز به م گفت« بیا این ماه هرچی خرجی داریم رو کاغذ بنویسیم، تا اگه آخرش چیزی اضافه اومد بدیم به یه فقیر.» همه چی را نوشتم ؛ از واکس کفش گرفته تا گوشت و نان و تخم مرغ. آخر ماه که حساب کردیم، شد دوهزار و ششصد و پنجاه تومان. بقیه ی پول را داد لوازم التحریر خرید، داد به یکی از کسانی که شناسایی کرده بود و می دانست محتاجند. گفت « اینم کفاره ی گناهای این ماهمون.»

 باران خیلی تند می آمد. به م گفت « من می رم بیرون» گفتم « توی این هوا کجا می خوای بری؟» جواب نداد. اصرار کردم . بالاخره گفت « می خوای بدونی ؟ پاشو تو هم بیا. » با لندرور شهرداری راه افتادیم توی شهر. نزدیکی های فرودگاه یک حلبی آباد بود. رفتیم آنجا. توی کوچه پس کوچه هایش پر از آب و گل و شل. آب وسط کوچه صاف می رفت توی یکی از خانه ها. در خانه را که زد، پیرمردی آمد دم در. ما راکه دید، شروع کرد به بد و بی راه گفتن به شهردار. می گفت « آخه این چه شهردایه که ما داریم؟ نمی آد یه سری به مون بزنه ، ببینه چی می کشیم.» آقا مهدی به ش گفت «خیله خب پدرجان . اشکال نداره . شما یه بیل به ما بده، درستش می کنیم؟» پیرمرد گفت « برید بابا شماهام! بیلم کجا بود.» از یکی از هم سایه ها بیل گرفتیم. تا نزدیکی های اذان صبح توی کوچه ، راه آب می کندیم.

 فکش اذیتش می کرد. دکتر معاینه کرد و گفت « فردا بیا بیمارستان. » باید عکس می گرفت. عکسش که آماده شد، رفتیم دکتر بیند. وسط راه غیبش زد. توی راه روهای بیمارستان دنبالش می گشتیم. دکتر داشت می رفت. بالاخره پیداش کردم. یک نفر را کول کرده بود داشت از پله ها می برد بالا . یک پیرمرد را.

هوالله

مردم ایران : مردم غیرتمند ، مردم همیشه حاضر و همیشه اماده ای هستند.

همواره خود سرنوشتشان  را میسازند و هیچگاه به بیگانگان اجازه دخالت در سرنوشتشان را نمیدهند..

و من فکر میکنم همه ی اینها یک دلیل دارد و ان : مسلمان بودن و ایمان مردم ایران است..

فقط و فقط همین...

هوالله

دلم گرم خداوندی است،

که بادستان من گندم برای یاکریم خانه میریزد.

چه بخشنده خدای عاشقی دارمکه میخواند مرا با انکه میداند گنهکارم

دلم گرم است

میدانم بدون لطف او تنهای تنهایم

برایت من خدا را ارزو دارم...